Կարծիք՝ երիտասարդ շնորհալի նկարիչ Ռոմեո Մելիքյանի մասին, որի հայտնությունը շատ բան տեսած արվեստաբանի համար հաճելի անակնկալի տարրեր է պարունակում։ Ընդամենը գեղարվեստի ուսումնարանն ավարտած երիտասարդ նկարիչը փորձում է հայտ ներկայացնել ինքնության որոշակի պաշարով և աշխարհայացքով, ուր արդիականության լարվածությունն ու դրամատիկ շեշտերը դիտողին ստիպում են մտնել այդ «արվեստային դաշտ»՝ իրականության սովորական պատկերի մեջ ֆիքսելով իր անհանգիստ հոգեկերտվածքը։ Մարդը, բնությունը, առարկայական աշխարհը երբեք պասիվ, հայեցողական, հայելային արտապատկերումներ չունեն նրա մոտ, այլ լարվածության դաշտում են՝ ինքնության որոշակի տարրերով։ Արդեն իսկ վաղ տարիքում ծանոթ լինելով համաշխարհային գեղարվեստական ուղղություններին՝ նրան առավել հոգեհարազատ է արտահայտչապաշտությունը, դինամիզմը և դրամատիզմը, որոնք ներդաշնակվում են մետաֆիզիկ լուսատարածության անհանգիստ թրթիռների հետ։ Կարծում եմ՝ երիտասարդ նկարիչը կունենա հետևողականություն և խոհեմություն՝ իր արժանիքները ճիշտ գնահատելու, չտարվելու ժամանակի հաջողությունների պատրանքով, քանզի արվեստը հավատամք է և ոգեկանության հարատև գոյավիճակ։
Երևան, Հայաստան, 2011